(Leestijd: 2 - 3 minuten)
1 1 1 1 1 Rating 4.33 (3 Votes)

Blog stenen en lerenWanneer je een baby/peuter gade slaat en ziet op welke manier ze de wereld ingaan, kunnen we niet anders dan toegeven dat we misschien soms toch wel de foute weg opgegaan zijn. Zij gaan spontaan op uitdagingen in, wisselen de actie af met een ‘terug in de veilige schoot van mama’ om dan terug opnieuw de uitdaging aan te gaan. Zij oefenen zichzelf. Gaan af en toe huilend terug om uit te rusten onder mama’s vleugels en gaan zo door tot ze het veilig en wel kunnen. Op dat moment is de uitdaging eraf en wordt gezocht naar een andere uitdaging. Bij de ene al sneller dan bij de andere, bij de ene al meer dan bij de andere. Een feit is dat dit proces van nature aanwezig is.

Wat gebeurt er dan onderweg dat dit verloren gegaan is? Andere gedachten hebben de plaats van dit natuurlijk proces ingenomen. Ergens onder de baan zijn boodschappen ontstaan en gegroeid die op de verkeerde plaats, met verkeerde voeding een enorm negatieve en remmende uitwerking hebben.

Het is niet zo dat wij perfect moeten zijn. Het is niet zo dat alles perfect moet lopen. Het is niet zo dat wij als moeders en vaders perfectie moeten nastreven.

Het is wel zo dat wij tijd moeten vrijmaken voor elkaar. Dat wij een veilige haven uitbouwen waar ons gezin/ onze kinderen terug naartoe kunnen om even uit te blazen zodat ze vol nieuwe energie hun nieuwe uitdaging terug aankunnen. Het is wel zo dat we kunnen leren en kunnen open staan zodat we onze rol als ‘vader zijn’ en ‘moeder zijn’ zo goed mogelijk kunnen invullen !

Leven we soms niet te hectisch? Vol van verwachtingen van anderen, verplichtingen naar anderen? Vergeten we daarbij niet onze dichte kring en hun noden?

Willen we soms niet teveel onderdrukken om de schone schijn te behouden?

Onze kinderen krijgen in deze tijden enorm veel te verwerken. Het is al niet simpel om het allemaal bij te houden, laat staan allemaal georganiseerd te krijgen. Toch is het zo belangrijk dat er blijft afgestemd worden op het kind zelf: op zijn talenten, op zijn mogelijkheden, op zijn interesses. Het is ook zo belangrijk dat de rustmomenten ingeschakeld worden samen met mama EN papa. En dat beiden een plaats innemen in het leven van het kind als rustpunt, als ankerpunt, als steun en toeverlaat.

Paarden hebben de eigenschap om deze rust over te dragen op kinderen die nood hebben aan rust en deze niet meer bij zichzelf of in hun omgeving kunnen vinden, om wat voor reden dan ook. Alleen al hun aanwezigheid kan zodanig inwerken op kinderen dat de invloed duidelijk zichtbaar wordt.

Al bij het poetsen zie je de ademhaling veranderen, zijn ze zich ook meer bewust van hun ademhaling en kunnen ze hun rust terug vinden. Terwijl ze rijden op het paard, voelen ze het ritme onder zich, wordt hun aandacht gevestigd op het paard onder zich.

Vanuit de rust kan de aanzet gegeven worden om eigen grenzen te verleggen. Het bewust worden van lichaam en lichaamsspanning, het bewust worden van middelpunt en aarding, bewust worden van zichzelf en eigen kunnen, is de fundering om het verdere bouwwerken te laten voltrekken. Een bouwwerk waarbij elke steen een stapje verder betekent in het groeiproces. Sommige stenen moeten eerst eens grondig bekeken worden, sommige stenen passen direct, andere stenen moet eerst een aantal keer geprobeerd worden vooraleer de juiste positie gevonden wordt. Allemaal dragen ze bij tot het bouwwerk, allemaal zorgen ze voor een uniek resultaat!